مادر: کجا داری میری؟
احسان: سینما.
مادر: داری دروغ میگی.
احسان: آره؛ دارم دروغ میگم؛ دارم میرم شیره کش خونه. معتاد شدم، دارم میرم بعد از اینکه مواد کشیدم جُرم و جنایت کنم. آدم بکشم، همیشه لایِ مجله فیلمام یه مسلسل قایم میکنم باهاش شبا آدم میکشم، بعد دم صبح دوباره میرم شیره کش خونه. کلی تو این مدت آدم کشتم؛ واسه این که منو نشناسن سبیل مصنوعی میذارم، بعد میرم آدم میکُشم. کوش این سبیل مصنوعی؟ تو جیبم بودا؛ کوش؟ به خاطرِ همینه که شبا هذیون میگم؛ چون دسته های مافیایی دنبالمن؛ سَرانِ پنج تا خانواده دنبالمن؛ دارن نقشه میکشن این خونه رو با دینامیت بترکونن. یکی از همین شبا هر سه تامون تیکه تیکه میشیم و میریم هوا. عوضش وقتی مُردیم تواَم برا این که حوصله مون سر نره از خواستگارات تعریف کن؛ از این که هر کدومشون برا زناشون ارث چی گذاشتن… یه چیزی بهت بگم مامان؛ بمیری بهتر از اینه که خُل باشی ولی فکر کنی سالمی ...

هی احسان! تو چطور فهمیدی؟ تو چطور تونستی این سکانس رو اونجوری بازی کنی؟ چطور درد یک نسل رو ریختی توی اون نگاه بی پروات؟ توی اون بغض صدات؟ فکر دل ما رو نکردی؟ گیرم که سینما بود و تاریک بود، ولی صدای هق هق گریه رو که می شد شنید، نمی شد؟

اونجایی که فریاد می کشیدی "به خدا خیلی زور داره آدم وقتشو واسه سیصد هزار تومن بفروشه"که"مجبور باشه از عشقش نوشتن دست برداره با اینکه می تونه بنویسه" حرف خیلی ها رو زدی، درد خیلی ها رو گفتی. نمی دونم تنسی ویلیامز هم اینارو توی نمایشنامه ش نوشته بود یا بومی سازی کار بهرام توکلی بود، ولی میخوام بگم تو عالی بودی و عالی بازی کردی. راستی چرا نرفتی؟ مگه نمی خواستی فرار کنی؟ دلت براشون سوخت، نه؟ می بینی؟ خوب فهمیدمت... بن بستُ فهمیدی احسان؟ جایی که آدم نه راه پیش داره نه راه پس! جایی که نه می تونی خودت باشی و نه می تونی خودت نباشی! معلق! میون زمین و هوا ...

از آخر-عاقبتتون خبر ندارم. نمی دونم آخرش یه شام خوب خوردین و بعدش شیر گاز رو باز کردین یا مثل همه دفعه های قبل، سیندرلا خوشبخت شد!!؟

زیاد وقتتو نمی گیرم. تو برو به شیره کش خونه ت برس، منم می رم اون مسلسل رو از توی مجله فیلمهات بر می دارم . شاید داستانُ یه جور دیگه ادامه دادم ...